Η Ελλάδα δεν πωλείται — η πατρίδα χρειάζεται σχέδιο.

 Η Ελλάδα δεν πωλείται — η πατρίδα χρειάζεται σχέδιο.

Υπάρχουν στιγμές που μια χώρα πρέπει να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να αποφασίσει τι θέλει να είναι.

Μια Ελλάδα που επενδύει, αναπτύσσεται και υποδέχεται ανθρώπους και κεφάλαια με κανόνες;

 Ή μια Ελλάδα που, επειδή έχει ανάγκη από χρήματα, αφήνει την αγορά γης και κατοικίας να λειτουργεί χωρίς στρατηγική, μέχρι κάποια στιγμή να διαπιστώσει ότι ο ίδιος ο Έλληνας δεν μπορεί πλέον να αγοράσει ή να νοικιάσει το σπίτι του;

Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος είναι Τούρκος, Βούλγαρος, Ρουμάνος, Σέρβος, Αλβανός ή οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας.

Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα έχει κανόνες.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον άνθρωπο που έρχεται νόμιμα στη χώρα μας, εργάζεται, επενδύει, σέβεται τους νόμους και θέλει να ζήσει ειρηνικά δίπλα μας. Δεν έχουμε ανάγκη από εχθρούς για να αγαπήσουμε την πατρίδα μας.

Έχουμε όμως ανάγκη από σοβαρό κράτος.

Γιατί πατριωτισμός δεν είναι να μισείς τον απέναντι.

Πατριωτισμός είναι να αγαπάς τον τόπο σου τόσο, ώστε να σκέφτεσαι τι θα απομείνει στα παιδιά σου μετά από είκοσι και τριάντα χρόνια.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη συζήτηση που αποφεύγουμε.

Όταν σε περιοχές στρατηγικής σημασίας, στα νησιά μας, στον Έβρο, στη Θράκη, στη Βόρεια Ελλάδα και αλλού αυξάνεται το ενδιαφέρον ξένων αγοραστών για ακίνητα και γη, η Πολιτεία οφείλει να γνωρίζει ποιος αγοράζει, τι αγοράζει, πού αγοράζει, με ποια κεφάλαια και για ποιον σκοπό.

Όχι επειδή ο ξένος είναι εχθρός.

Αλλά επειδή το κράτος οφείλει να γνωρίζει τι συμβαίνει στην ίδια του τη χώρα.

Η εθνική ασφάλεια δεν είναι σύνθημα.

Είναι στρατηγική.

Και η στρατηγική απαιτεί κανόνες.

Η Golden Visa, οι αγοραπωλησίες ακινήτων, οι βραχυχρόνιες μισθώσεις και η συγκέντρωση ακίνητης περιουσίας από επενδυτές του εξωτερικού δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται μόνο ως ένας αριθμός στον κρατικό προϋπολογισμό.

Γιατί πίσω από κάθε σπίτι υπάρχει μια ελληνική οικογένεια.

Πίσω από κάθε χωριό υπάρχει μια ιστορία.

Πίσω από κάθε νησί υπάρχει μια γενιά που έμεινε εκεί όταν θα μπορούσε να φύγει.

Και πίσω από κάθε περιουσία που κληρονομήθηκε υπάρχει ένας παππούς και μια γιαγιά που δούλεψαν, πολέμησαν, στερήθηκαν και κράτησαν αυτόν τον τόπο όρθιο.

Δεν μπορεί η Ελλάδα να γίνει μια χώρα όπου οι Έλληνες θα είναι φιλοξενούμενοι στην ίδια τους την πατρίδα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείσουμε τις πόρτες.

Σημαίνει ότι πρέπει να βάλουμε κόκκινες γραμμές και καθαρούς κανόνες.

Να προστατευθούν οι στρατηγικές περιοχές.

Να υπάρχει αυστηρός έλεγχος προέλευσης κεφαλαίων.

Να υπάρχει πραγματική διαφάνεια στις εταιρείες και στους τελικούς ιδιοκτήτες.

Να εξεταστεί ειδικό καθεστώς για παραμεθόριες και ευαίσθητες περιοχές.

Να μη χρησιμοποιείται η αγορά ακινήτων ως εργαλείο ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας.

Και κυρίως, να μπορεί ο νέος Έλληνας να αγοράσει ένα σπίτι χωρίς να χρειάζεται μια περιουσία.

Γιατί αν η οικονομική ανάπτυξη σημαίνει ότι οι μισθοί μένουν πίσω και οι τιμές των κατοικιών ανεβαίνουν συνεχώς, τότε κάτι έχουμε κάνει λάθος.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να πούμε με ειλικρίνεια.

Η ευθύνη δεν βρίσκεται μόνο στην κυβέρνηση.

Βρίσκεται και σε εμάς.

Όταν ένας Έλληνας αποφασίζει να πουλήσει την οικογενειακή του περιουσία, κανείς δεν έχει δικαίωμα να τον αποκαλέσει προδότη επειδή θέλει να εξασφαλίσει τα παιδιά του.

Η περιουσία του είναι δική του.

Αλλά ως κοινωνία οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί φτάσαμε στο σημείο ένας άνθρωπος να αισθάνεται ότι η μόνη λύση είναι να πουλήσει το σπίτι των γονιών του.

Μήπως επειδή δεν του δώσαμε άλλες επιλογές;

Μήπως επειδή η ελληνική περιφέρεια εγκαταλείφθηκε;

Μήπως επειδή αφήσαμε τα χωριά και τα νησιά να γερνούν;

Μήπως επειδή δεν δημιουργήσαμε δουλειές, υποδομές και προοπτική για να μείνουν οι νέοι στον τόπο τους;

Αυτή είναι η πραγματική μάχη.

Όχι Έλληνας εναντίον Τούρκου.

Όχι Βορράς εναντίον Νότου.

Όχι ντόπιος εναντίον ξένου.

Αλλά μια Ελλάδα που θέλει να παραμείνει ζωντανή απέναντι σε μια Ελλάδα που κινδυνεύει να γίνει απλώς ένα πανέμορφο επενδυτικό προϊόν.

Και εδώ θέλω να απευθύνω ένα ερώτημα σε όλους τους πολιτευτές και τους βουλευτές της Θεσσαλονίκης.

Δεξιούς και αριστερούς.

Όλων των κομμάτων.

Τι σχέδιο έχετε για τη Βόρεια Ελλάδα;

Τι σχέδιο έχετε για τη Θεσσαλονίκη;

Τι σχέδιο έχετε για τον Έβρο, τη Θράκη, τη Μακεδονία;

Τι όρια θεωρείτε λογικό να υπάρχουν στην απόκτηση ακίνητης περιουσίας σε ευαίσθητες περιοχές;

Πώς θα προστατευθεί η δυνατότητα ενός νέου ανθρώπου στη Βόρεια Ελλάδα να μείνει και να αγοράσει σπίτι στον τόπο του;

Πώς θα αντιμετωπιστεί η δημογραφική ερήμωση;

Και, κυρίως:

Ποια Ελλάδα θέλετε να παραδώσουμε στα παιδιά μας;

Γιατί η πατρίδα δεν είναι μια λέξη σε μια προεκλογική ομιλία.

Είναι το σπίτι μας.

Είναι η γλώσσα μας.

Είναι οι άνθρωποί μας.

Είναι οι νεκροί που μας παρέδωσαν αυτόν τον τόπο και τα παιδιά που περιμένουν από εμάς να τους τον παραδώσουμε όρθιο.

Δεν χρειάζεται να μισούμε κανέναν για να αγαπάμε την Ελλάδα.

Χρειάζεται όμως να έχουμε μνήμη, αυτοπεποίθηση, κανόνες και σχέδιο.

Να είμαστε ανοιχτοί στον κόσμο, αλλά όχι αφελείς.

Να καλωσορίζουμε τις επενδύσεις, αλλά όχι την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία.

Να σεβόμαστε τους γείτονες, αλλά να υπερασπιζόμαστε τα δικά μας συμφέροντα.

Και να θυμόμαστε κάτι απλό:

Η Ελλάδα δεν είναι προς πώληση.
Η Ελλάδα είναι προς ανάπτυξη.
Και η ανάπτυξή της πρέπει να έχει πρώτα απ’ όλα ελληνικό μέλλον.

Παναγιώτης Περπερίδης

Διαχειριστής https://pontos.blogspot.com/

Τηλεοπτικός παραγωγός - Εικονολήπτης

e-mail: panosperperidis@gmail.com

        pontoswebtv@gmail.com