Η Ελλάδα δεν πωλείται — η πατρίδα χρειάζεται σχέδιο.
Υπάρχουν στιγμές που μια χώρα πρέπει να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να αποφασίσει τι θέλει να είναι.
Μια Ελλάδα που επενδύει, αναπτύσσεται και υποδέχεται ανθρώπους και κεφάλαια με κανόνες;
Ή μια Ελλάδα που, επειδή έχει ανάγκη από χρήματα, αφήνει την αγορά γης και κατοικίας να λειτουργεί χωρίς στρατηγική, μέχρι κάποια στιγμή να διαπιστώσει ότι ο ίδιος ο Έλληνας δεν μπορεί πλέον να αγοράσει ή να νοικιάσει το σπίτι του;
Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος είναι Τούρκος, Βούλγαρος, Ρουμάνος, Σέρβος, Αλβανός ή οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας.
Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα έχει κανόνες.
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον άνθρωπο που έρχεται νόμιμα στη χώρα μας, εργάζεται, επενδύει, σέβεται τους νόμους και θέλει να ζήσει ειρηνικά δίπλα μας. Δεν έχουμε ανάγκη από εχθρούς για να αγαπήσουμε την πατρίδα μας.
Έχουμε όμως ανάγκη από σοβαρό κράτος.
Γιατί πατριωτισμός δεν είναι να μισείς τον απέναντι.
Πατριωτισμός είναι να αγαπάς τον τόπο σου τόσο, ώστε να σκέφτεσαι τι θα απομείνει στα παιδιά σου μετά από είκοσι και τριάντα χρόνια.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη συζήτηση που αποφεύγουμε.
Όταν σε περιοχές στρατηγικής σημασίας, στα νησιά μας, στον Έβρο, στη Θράκη, στη Βόρεια Ελλάδα και αλλού αυξάνεται το ενδιαφέρον ξένων αγοραστών για ακίνητα και γη, η Πολιτεία οφείλει να γνωρίζει ποιος αγοράζει, τι αγοράζει, πού αγοράζει, με ποια κεφάλαια και για ποιον σκοπό.
Όχι επειδή ο ξένος είναι εχθρός.
Αλλά επειδή το κράτος οφείλει να γνωρίζει τι συμβαίνει στην ίδια του τη χώρα.
Η εθνική ασφάλεια δεν είναι σύνθημα.
Είναι στρατηγική.
Και η στρατηγική απαιτεί κανόνες.
Η Golden Visa, οι αγοραπωλησίες ακινήτων, οι βραχυχρόνιες μισθώσεις και η συγκέντρωση ακίνητης περιουσίας από επενδυτές του εξωτερικού δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται μόνο ως ένας αριθμός στον κρατικό προϋπολογισμό.
Γιατί πίσω από κάθε σπίτι υπάρχει μια ελληνική οικογένεια.
Πίσω από κάθε χωριό υπάρχει μια ιστορία.
Πίσω από κάθε νησί υπάρχει μια γενιά που έμεινε εκεί όταν θα μπορούσε να φύγει.
Και πίσω από κάθε περιουσία που κληρονομήθηκε υπάρχει ένας παππούς και μια γιαγιά που δούλεψαν, πολέμησαν, στερήθηκαν και κράτησαν αυτόν τον τόπο όρθιο.
Δεν μπορεί η Ελλάδα να γίνει μια χώρα όπου οι Έλληνες θα είναι φιλοξενούμενοι στην ίδια τους την πατρίδα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείσουμε τις πόρτες.
Σημαίνει ότι πρέπει να βάλουμε κόκκινες γραμμές και καθαρούς κανόνες.
Να προστατευθούν οι στρατηγικές περιοχές.
Να υπάρχει αυστηρός έλεγχος προέλευσης κεφαλαίων.
Να υπάρχει πραγματική διαφάνεια στις εταιρείες και στους τελικούς ιδιοκτήτες.
Να εξεταστεί ειδικό καθεστώς για παραμεθόριες και ευαίσθητες περιοχές.
Να μη χρησιμοποιείται η αγορά ακινήτων ως εργαλείο ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας.
Και κυρίως, να μπορεί ο νέος Έλληνας να αγοράσει ένα σπίτι χωρίς να χρειάζεται μια περιουσία.
Γιατί αν η οικονομική ανάπτυξη σημαίνει ότι οι μισθοί μένουν πίσω και οι τιμές των κατοικιών ανεβαίνουν συνεχώς, τότε κάτι έχουμε κάνει λάθος.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να πούμε με ειλικρίνεια.
Η ευθύνη δεν βρίσκεται μόνο στην κυβέρνηση.
Βρίσκεται και σε εμάς.
Όταν ένας Έλληνας αποφασίζει να πουλήσει την οικογενειακή του περιουσία, κανείς δεν έχει δικαίωμα να τον αποκαλέσει προδότη επειδή θέλει να εξασφαλίσει τα παιδιά του.
Η περιουσία του είναι δική του.
Αλλά ως κοινωνία οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί φτάσαμε στο σημείο ένας άνθρωπος να αισθάνεται ότι η μόνη λύση είναι να πουλήσει το σπίτι των γονιών του.
Μήπως επειδή δεν του δώσαμε άλλες επιλογές;
Μήπως επειδή η ελληνική περιφέρεια εγκαταλείφθηκε;
Μήπως επειδή αφήσαμε τα χωριά και τα νησιά να γερνούν;
Μήπως επειδή δεν δημιουργήσαμε δουλειές, υποδομές και προοπτική για να μείνουν οι νέοι στον τόπο τους;
Αυτή είναι η πραγματική μάχη.
Όχι Έλληνας εναντίον Τούρκου.
Όχι Βορράς εναντίον Νότου.
Όχι ντόπιος εναντίον ξένου.
Αλλά μια Ελλάδα που θέλει να παραμείνει ζωντανή απέναντι σε μια Ελλάδα που κινδυνεύει να γίνει απλώς ένα πανέμορφο επενδυτικό προϊόν.
Και εδώ θέλω να απευθύνω ένα ερώτημα σε όλους τους πολιτευτές και τους βουλευτές της Θεσσαλονίκης.
Δεξιούς και αριστερούς.
Όλων των κομμάτων.
Τι σχέδιο έχετε για τη Βόρεια Ελλάδα;
Τι σχέδιο έχετε για τη Θεσσαλονίκη;
Τι σχέδιο έχετε για τον Έβρο, τη Θράκη, τη Μακεδονία;
Τι όρια θεωρείτε λογικό να υπάρχουν στην απόκτηση ακίνητης περιουσίας σε ευαίσθητες περιοχές;
Πώς θα προστατευθεί η δυνατότητα ενός νέου ανθρώπου στη Βόρεια Ελλάδα να μείνει και να αγοράσει σπίτι στον τόπο του;
Πώς θα αντιμετωπιστεί η δημογραφική ερήμωση;
Και, κυρίως:
Ποια Ελλάδα θέλετε να παραδώσουμε στα παιδιά μας;
Γιατί η πατρίδα δεν είναι μια λέξη σε μια προεκλογική ομιλία.
Είναι το σπίτι μας.
Είναι η γλώσσα μας.
Είναι οι άνθρωποί μας.
Είναι οι νεκροί που μας παρέδωσαν αυτόν τον τόπο και τα παιδιά που περιμένουν από εμάς να τους τον παραδώσουμε όρθιο.
Δεν χρειάζεται να μισούμε κανέναν για να αγαπάμε την Ελλάδα.
Χρειάζεται όμως να έχουμε μνήμη, αυτοπεποίθηση, κανόνες και σχέδιο.
Να είμαστε ανοιχτοί στον κόσμο, αλλά όχι αφελείς.
Να καλωσορίζουμε τις επενδύσεις, αλλά όχι την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία.
Να σεβόμαστε τους γείτονες, αλλά να υπερασπιζόμαστε τα δικά μας συμφέροντα.
Και να θυμόμαστε κάτι απλό:
Η Ελλάδα δεν είναι προς πώληση. Η Ελλάδα είναι προς ανάπτυξη. Και η ανάπτυξή της πρέπει να έχει πρώτα απ’ όλα ελληνικό μέλλον.
Με επιτυχία στέφθηκε και ο 9ος Διαγωνισμός Ποντιακής Γαστρονομίας στο Θρυλόριο Κομοτηνής
Ο Σύλλογος Ποντίων Μακροχωρίου με"υβριστόν με σως γιαουρτιού και τυρί φέτα" , απέσπασε το πρώτο βραβείο στον 9ο Διαγωνισμό Ποντιακής Γαστρονομίας που πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου 11 Ιουλίου στο Θρυλόριο Κομοτηνής.
Ο διαγωνισμός συνδιοργανώθηκε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ποντίων Θρυλορίου «Η Κερασούντα και το Γαρς» και την Ένωση Επαγγελματιών Μαγειρικής Ελλάδας στα πλαίσια της Γιορτής Πολιτισμού «Παρακάθ’ κι Αροθυμίας» που πραγματοποιείται για άλλη μια χρονιά, από τις 11 έως τις 17 Ιουλίου, με αφορμή την γιορτή της Αγίας Μαρίνας.
Συμμετείχαν
13 Ποντιακοί Σύλλογοι και ομάδα δύο γυναικών, από διάφορες περιοχές της
Βόρειας Ελλάδας, με ισάριθμες συνταγές ενώ μεγάλη ήταν η προσέλευση του
κόσμου που έσπευσε να παρακολουθήσει την παρασκευή των εδεσμάτων, να
γευτεί τις νοστιμιές, να συγχαρεί τους νικητές και να ψηφίσει για το “Βραβείο Κοινού”.
Δεύτερο βραβείο δόθηκε στους “κιοφτέδες”του Πολιτιστικού Συλλόγου Νίψας Έβρου ενώ το τρίτο βραβείο έλαβε ο Ποντιακός Σύλλογος Ακρινής Κοζάνης με τους παραδοσιακούς "κιομπέδες".
Βραβείο Κοινού απέσπασε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λευκόπετρας Ξάνθης «Οι Σταυραετοί του Πόντου» με το «περέκ με χοσάφ'».
Οι νικητές παρέλαβαν ένα Ξυλάγγ’, ενώ όλοι οι συμμετέχοντες έλαβαν αναμνηστικά δώρα.
από αριστερά: Αντώνης Μουστάκας, Αναστάσιος Αρουτσίδης, Κική Εμμανουηλίδου
Στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν τα μέλη της Ένωσης Επαγγελματιών Ελλάδας: Αντώνης Μουστάκας, Executive Chef, Κική Εμμανουηλίδου, σεφ και συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής, Αναστάσιος Αρουτσίδης, Executive Chef. Κριτές ήταν επίσης ο Νίκος Λυγερός, στρατηγικός σύμβουλος, Θωμάς Σαββίδης, βιολόγος-χημικός, καθηγητής ΑΠΘ και η Ελένη Σιδηροπούλου, παραγωγός προϊοντων ποντιακής διατροφής.
από αριστερά: Αρουτσίδης,Εμμανουηλίδου, Μουστάκας, Σιδηροπούλου, Σαββίδης, Λυγερός
Τον διαγωνισμό παρουσίασε η ακάματη Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Ποντίων Θρυλορίου «Η Κερασούντα και το Γαρς» κ. Χρύσα Μαυρίδου,
πρωτεργάτρια των εκδηλώσεων, η οποία, μαζί με τους εθελοντές, μέλη του
Συλλόγου, φρόντισε για την άψογη διοργάνωση, εξασφαλίζοντας για άλλη μια
φορά την επιτυχία και την μεγάλη συμμετοχή. Η κ. Μαυρίδου τόνισε ότι ο
θεσμός του Διαγωνισμού Ποντιακής Γαστρονομίας, που συμπλήρωσε 9 έτη
είναι “μια προσπάθεια προβολής και ανάδειξης του διατροφικού πολιτισμού,
της ιστορίας, της νοστιμιάς και της υγιεινής της Ποντιακής κουζίνας,
μέσα από ένα διαγωνισμό μαγειρικής” και προανήγγειλε ότι στον 10ο
επετειακό διαγωνισμό θα προστεθούν νέα στοιχεία.
Στην διάρκεια της εκδήλωσης προβλήθηκε χιουμοριστικό βίντεο, που διαφήμιζε τον διαγωνισμό.
Μέσα σε ένα ιδιαίτερα ζεστό και γιορτινό κλίμα πραγματοποιήθηκε η αποχαιρετιστήρια εκδήλωση της περιόδου 2025-26 του Πολιτιστικού Συλλόγου Αμπελοκήπων «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος», επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά ότι πρόκειται για έναν από τους πιο δραστήριους πολιτιστικούς φορείς της δυτικής Θεσσαλονίκης.
Η βραδιά ήταν γεμάτη μουσική, χορό, χαμόγελα και έντονη συναισθηματική φόρτιση, καθώς μέλη, φίλοι και υποστηρικτές του συλλόγου είχαν την ευκαιρία να γιορτάσουν μια ακόμη επιτυχημένη χρονιά γεμάτη δράσεις, εκδηλώσεις και δημιουργία.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Δήμαρχος Αμπελοκήπων – Μενεμένης κ. Λάζαρος Κυρίζογλου, ο Διευθυντής του Γραφείου του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη κ. Ιωάννης Παπαγεωργίου,
ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού κ. Παύλος Κεσόγλου,
οι Αντιδήμαρχοι κ. Λάζαρος Σουσλόγλου και η κ. Αγγελική Σεμερτζίδου,
καθώς και ο επίτιμος πρόεδρος του συλλόγου κ. Χαράλαμπος Πεχλιβανίδης.
Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς αποτέλεσε η παρουσία του γνωστού καλλιτέχνη και φίλου του συλλόγου Στέλιου Μαβίδη, ο οποίος μαζί με την οικογένειά του συμμετείχε ενεργά στο αποχαιρετιστήριο μουχαμπέτ΄, προσφέροντας μοναδικές μουσικές στιγμές και ξεσηκώνοντας τους παρευρισκόμενους.
Μαζί με τους μουσικούς του συλλόγου Κώστα Σωπιάδη στη λύρα,Κων/νο Σαλπιγγίδη λύρα-τραγούδι και Στέλιο Σαλπιγγίδη,νταούλι, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα αυθεντικής ποντιακής φιλοξενίας, αποδεικνύοντας ότι η παράδοση παραμένει ζωντανή όταν μεταδίδεται με αγάπη και μεράκι.
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αμπελοκήπων «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος», που ιδρύθηκε το 1981, συνεχίζει αδιάκοπα εδώ και 45 χρόνια να υπηρετεί τον πολιτισμό, την ποντιακή παράδοση και τη λαογραφική κληρονομιά.
Με περισσότερα από 400 μέλη και ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, αποτελεί σήμερα ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού για ολόκληρη την περιοχή.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η ανάπτυξη των παιδικών τμημάτων του συλλόγου, με το νέο παιδικό ποντιακό χορευτικό να γνωρίζει θετική ανταπόκριση και να προσελκύει ολοένα και περισσότερα παιδιά και οικογένειες.
Οι μικροί χορευτές αποτελούν την πιο ελπιδοφόρα επένδυση για το μέλλον της ποντιακής παράδοσης, αποδεικνύοντας ότι η νέα γενιά όχι μόνο ενδιαφέρεται για τις ρίζες της, αλλά επιθυμεί να τις γνωρίσει και να τις συνεχίσει.
Ο πρόεδρος Βασίλης Βασιλειάδης, το Διοικητικό Συμβούλιο και οι υπεύθυνοι των τμημάτων εκφράζουν την ικανοποίησή τους για τη συνεχή αύξηση της συμμετοχής των νέων ανθρώπων, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι οι πολιτιστικοί σύλλογοι παραμένουν χώροι δημιουργίας, κοινωνικής προσφοράς και ουσιαστικής ανθρώπινης επικοινωνίας.
Άλλωστε, στον «Κωνσταντίνο Παλαιολόγο» δεν μαθαίνει κανείς μόνο χορούς ή μουσική.
Δημιουργεί φιλίες, συμμετέχει σε δράσεις, γίνεται μέλος μιας μεγάλης οικογένειας και συμβάλλει ενεργά στη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Με το βλέμμα πλέον στραμμένο στη νέα χρονιά, ο σύλλογος ανανεώνει το ραντεβού του για τον Σεπτέμβριο, απευθύνοντας ανοιχτό κάλεσμα σε παιδιά, νέους και ενήλικες να γνωρίσουν από κοντά τα τμήματα ποντιακών αλλά και ντόπιων παραδοσιακών χορών, μουσικής, ζωγραφικής και πολιτιστικών δράσεων.
Γιατί τελικά οι ισχυροί σύλλογοι δεν χτίζονται μόνο πάνω στην παράδοση.
Χτίζονται πάνω στις παρέες, στις φιλίες και στους ανθρώπους που επιλέγουν να δημιουργούν μαζί.
Και όπως απέδειξε η αποχαιρετιστήρια βραδιά του «Κωνσταντίνου Παλαιολόγου», όταν η παράδοση συναντά το κέφι και τη συμμετοχή της νέας γενιάς, το μέλλον προδιαγράφεται ιδιαίτερα αισιόδοξο.
Με ιδιαίτερη συγκίνηση πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου αφιερωμένο στον Αχιλλέα Βασιλειάδη και στην ιστορία και τον πολιτισμό της Ίμερας του Πόντου, σε συνεργασία με το Κέντρο Ποντιακών Μελετών και επιμέλεια του καθηγητή πανεπιστημίου κ.Κωνσταντίνου Φωτιάδη.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους εκπρόσωποι της πολιτείας, της δημοτικής αρχής,
Η συγγραφή και έκδοση του
βιβλίου «Ιστορία και Πολιτισμός της Ίμερας του Πόντου μέσα από το αρχείο του
Γρηγόριου Λευκόπουλου» οφείλεται στον κ.Φωτιάδη Κωνσταντίνο, ο οποίος
μου πρόσφερε μεγαλόκαρδα μια πρωτογενή, αθησαύριστη πηγή, από το προσωπικό του
αρχείο παρέχοντάς μου την ευκαιρία να εκπληρώσω το προσωπικό μου ΧΡΕΟΣ απέναντι στη ματωμένη ιστορία και
τους αδικαίωτους προγόνους μας.
Είναι μεγάλη η συγκίνηση, η χαρά και η τιμή να βρίσκομαι
σήμερα εδώ, ανάμεσά σας, στην παρουσίαση ενός βιβλίου, που ταπεινά έρχεται να
συμβάλει στη γνώση ενός τόπου που, τολμώ να πω, αποτελεί μικρογραφία ολόκληρης
της ποντιακής ζωής και παράδοσης, ενός βιβλίου που μπορεί, νομίζω, να διαβαστεί
από όσους έχουν καταγωγή από την ευρύτερη περιοχή της Αργυρούπολης, αλλά και από
τον καθένα που κατάγεται ή ενδιαφέρεται για τον Πόντο.
Αποτελεί μια συμπυκνωμένη
παρουσίαση ολόκληρης της Ιστορίας του Πόντου και της Γενοκτονίας, της ανάπτυξης
της παιδείας και των μεταλλείων της
περιοχής, την ιστορία της Ίμερας και του Γρηγορίου Λευκόπουλου. Στο βιβλίο
υπάρχει αρχειακό υλικό, φωτογραφίες της περιοχής και του ίδιου του Γ.
Λευκόπουλου, ενώ η αναφορά στην Ιστορία και τον Πολιτισμό της Ίμερας δεν
στέκεται μόνο στον συγκεκριμένο τόπο, αλλά συνθέτει το απόσταγμα της μνήμης
όλων των Ελληνικών κοινοτήτων που άνθισαν στη ιστορική, πολυαγαπημένη και
χιλιοτραγουδισμένη πατρώα γη, την πατρίδα της καρδιάς μας, τον αλησμόνητο ιστορικό
Πόντο.
Η αναδίφηση στο αρχείο
του τέκνου της Ιμέρας του Πόντου και μετέπειτα Γερουσιαστή του Ελληνικού
Κοινοβουλίου Γρηγορίου Λευκόπουλου αναδεικνύει την ιστορική διαδρομή και
την πολιτισμική
κληρονομιά μιας ακμάζουσας ελληνικής κοινότητας, της
Ιμέρας του Πόντου, καθώς ο
γράφων αποτυπώνει την εικόνα της πατρίδας του παραθέτοντας την τοιχογραφία μιας
ολόκληρης κοινωνίας εστιάζοντας στην περίοδο ακμής της κατά το τέλος του 19ου έως τις
αρχές του 20ού αιώνα.
Εξετάζει
την ίδρυση της κωμόπολης από τη βυζαντινή εποχή και την επανίδρυσή της μετά την
άλωση της Τραπεζούντας, αναλύοντας παράλληλα τη δημογραφική εξέλιξη,
καθώς οι κάτοικοί της ήταν σχεδόν όλοι Έλληνες πλην ελάχιστων εξισλαμισμένων
οικογενειών, και την ισχυρή εθνική συνείδηση του πληθυσμού
της περιοχής.
Παραθέτει
γεωγραφικά στοιχεία, αναφορικά με την ορεινή τοποθεσία, την τοπιογεωγραφία, το κλίμα,
την κοινωνική
οργάνωση της περιοχής, διαιρεμένης σε ενορίες και ναούς, στοιχεία
για την εκκλησιαστική διαίρεση και τη διοίκηση, από τους Μικτάρηδες (
κοινοτάρχες) και τη Δημογεροντία.
Μέσα
από το πολύτιμο αρχείο αναλύεται η οικονομική δραστηριότητα εντός και εκτός
Ίμερας. Εντός Ίμερας ήταν αγροτική, ενώ
υπήρχε υλοτομία, καθώς η περιοχή ήταν δασώδης, αγορά με πολλά καταστήματα, και
ανθρώπους που ασκούσαν ποικίλα επαγγέλματα. Σημαντική ήταν η ασχολία με την κτηνοτροφία,
ενώ τα φημισμένα παρχάριατης δεν ήταν μόνον τόποι βοσκής,αλλά και θέρετρα
αναψυχής των ξενιτεμένων, όταν αυτοί επέστρεφαν στην πατρίδα τους.
Παράλληλα,
εξετάζονται οι οικονομικές προκλήσεις. Έμφαση δίνεται στην οικονομία, η οποία βασιζόταν στα μεταλλεία,
με αποτέλεσμα τη δημιουργία ανεξάρτητης οικονομίας.
Εκτεταμένο
είναι το κύμα μετανάστευσης,λόγω
τηςπαρακμής των μεταλλείων,καθώς στερεύουν οι μεταλλοφόρες
φλέβες, γεγονός που δημιούργησε έντονο μεταναστευτικό ρεύμα προς άλλα μέρη της Οθωμανικής
αυτοκρατορίας και τη Ρωσία. Απόρροια του γεγονότος αυτού είναι η δυναμική συμβολή
των ευεργετών, μέσω των εμβασμάτων, στην κοινωνική πρόοδο του τόπου.
Το αρχείο του Γ. Λευκόπουλου προσφέρει μια εκτενή αναδρομή στον πολιτισμό και την
καθημερινότητα της Ιμέρας του Πόντου, αναδεικνύοντας την παιδεία ως τον κεντρικό πυλώνα της τοπικής
κοινωνίας.
Μέσα
από την περιγραφή της Αστικής Σχολής,
που ήταν επτατάξια, των χώρων και της βιβλιοθήκης, της εσωτερικής οργάνωσης και
λειτουργίας, υπογραμμίζεται έντονα η συλλογική προσπάθεια για μόρφωση και η
ανάδειξη διακεκριμένων αποφοίτων, σπουδαίων λογίων και επιστημόνων. Η λειτουργία της εποπτεύονταν από μια δραστήρια
Σχολική Εφορεία.Δωρητές και
ευεργέτες του σχολείου παρείχαν αφειδώς οικονομική υποστήριξη με αποτέλεσμα την
ύπαρξη επαρκών σχολικών πόρων, ενώ δεν έλειπαν οι έρανοι υπέρ του Σχολείου.
Έμφαση
δίνεται στη Συμβολική λειτουργία του κατά
την εορτή των Τριών Ιεραρχών,που
αποτελούσε συγκαλυμμένη εθνική επέτειο με πάνδημη συμμετοχή, ενώ το δίπολο Παιδεία
και Θρησκεία θα λειτουργήσει ως αμυντικό σύστημα διατήρησης της Ελληνικότητας
συνδέοντας τους Ιμεραίους με τα νάματα της ελληνοχριστιανικής παράδοσης.
Αναδεικνύεται
έτσι ο τρόπος με τον οποίο η θρησκεία και η παιδείασφυρηλάτησαν μια αδιάρρηκτη
εθνική ταυτότητα, επιτρέποντας στον πληθυσμό να αναπτύξει έναν αυτόνομο και
ανθηρό πολιτισμό μακριά από την οθωμανική επιρροή. Εκπαίδευσηκαι της θρησκεία αποτέλεσαν τους θεματοφύλάκες της ελληνικής ταυτότητας υπό
αντίξοες συνθήκες.
Ακολούθως,
αποτυπώνεται με λεπτομέρεια η θρησκευτική ζωή, εστιάζοντας στη σημασία των ναών και τωνμοναστηριών, ως πνευματικών καταφυγίων του ελληνισμού, και κυρίως στη
Μονή του Αγίου Ιωάννη με 12 μοναχές, η οποία αποτέλεσε θρησκευτικό κέντρο,
άσυλο κατατρεγμένων χριστιανών, κέντρο υπογραφής σημαντικών βουλευμάτων, αλλά
και θερινό θέρετρο οικογενειών της Τραπεζούντας.
Το
κείμενο σκιαγραφεί επίσης την οικιστική αρχιτεκτονική, τα φιλοπατριωτικά αισθήματα και τη
φιλανθρωπική δράση των ευεργετών, με κορυφαίο τον κτίστη και μετέπειτα Δήμαρχο
Κρασνοντάρ Γεώργιο Κορσαββίδη, οι οποίοι με δωρεές και ευεργεσίες στήριζαν οικονομικά
την πατρίδα τους.
Αξίζει
να αναφερθεί η ύπαρξη Φιλοπτώχου Αδελφότητας της Ίμερας,που αναδεικνύεται μέσα από μια συγκροτημένη, αλληλοεξαρτώμενη και αλληλέγγυα κοινωνία, ενώ μεταλαμπαδεύτηκε η
παρουσία και η δράση της και σήμερα στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης.
Περιγράφονται λεπτομερώς οι τοπικές
παραδόσεις, τα παρακάθιακαι το λεπτομερές
τελετουργικό της αποδημίαςκαι του
αποχωρισμού των ξενιτεμένων Ακολούθως εξετάζονται ο λαϊκός πολιτισμός, ο καθημερινός κοινωνικός βίος, τα ήθη και τα έθιμα, όπως οι παραδόσεις του σουμαδέματος και
του γάμου, οι εορτασμοί ετήσιας περιοδικότητας, όπως των Χριστουγέννων, του
Πάσχα, κ.ά., οι σκανταλιές και τα παιχνίδια των παιδιών,η μουσική, τα τραγούδια, οι χοροί, οι φορεσιές, τα εδέσματα της
Ίμερας.
Συνολικά,
το υλικό διασώζει τη μνήμη ενός ακμάζοντος ελληνικού κέντρου, του οποίου η δημιουργική πορεία
διακόπηκε βίαια από την Ανταλλαγήτων
πληθυσμών. Η αφήγηση ολοκληρώνεται με την τραγική περίοδο της Γενοκτονίας και
της ανταλλαγής πληθυσμών, με τις δραματικές συνθήκες του ξεριζωμού, την πορεία των προσφύγων μέσω του Καυκάσουπεριγράφοντας τις κακουχίες τους κατά
την τελική τους εγκατάσταση στην Ελλάδα.
Παράλληλα αποκαλύπτεται με τρόπο συγκλονιστικό και η προσωπική Οδύσσεια
του Γρ. Λευκόπουλου, ο οποίος, ξενιτεμένος και ο ίδιος σε περιοχές του
Καυκάσου, της Υπερκαυκασίας και της Ρωσίας έφτασε ως την Κίνα ασκώντας στη ζωή
του ποικίλα επαγγέλματα, γίνεται τρεις φορές πρόσφυγας. Φτάνοντας στην Ελλάδα η μοίρα του επιφυλάσσει
περιπλάνηση στη Μακρόνησο, τη Σαντορίνη, το Λαύριο, ενώ γίνεταιμέλος Επιτροπής προσφύγωνπροςανίχνευση τόπου εγκατάστασης.
Το
κείμενο περιγράφει τη δραματική άφιξη και την επίπονη εγκατάστασηΕλλήνων προσφύγων από τον Πόντο
και τη Ρωσία στον οικισμό Τσαλί Τσιφλίκ (μουσουλμανικό κτήμα),
στον σημερινό Μαυρότοπο (Αργυρούπολη) Δράμας, κατά την περίοδο 1922-1930.
Η
πενταετής περιπλάνησή τους κατέληξε σε έναν υπεράνθρωπο αγώνα για
κοινωνική και οικονομική ανασυγκρότησηστη νέα τους πατρίδα. Μέσα από το αρχείο του Γρηγορίου Λευκόπουλου, αναδεικνύονται οι τρομερές κακουχίες
των πρώτων ετών, όπως η έλλειψη στέγης, οι σκληρές συνθήκες διαβίωσης, η αντιμετώπιση θανατηφόρων ασθενειών και
συγκρούσεις με τους γηγενείς πληθυσμούς, λόγω εδαφικών διεκδικήσεων.
Ακόμη
και υπό συνθήκες εξαθλίωσης και, σημειωτέον,
πριν αποκτήσουν σπίτια οι ίδιοι, οι πρόσφυγες (όχι μόνον Ιμεραίοι, αλλά και
άλλοι προερχόμενοι από την ευρύτερη περιοχή της Αργυρούπολης του Πόντου, καθώς
ο αρχικός τους κοινωνικός ιστός είχε πλέον διαρραγεί) έθεσαν ως προτεραιότητα
την ανοικοδόμηση σχολείου και ναού,
μεταφέροντας τις πνευματικές τους αξίες στη νέα πατρίδα.
Οι
πηγές φωτίζουν τη μετάβαση από την εξαθλίωση των σκηνών στη δημιουργία
ενός πρότυπου
προσφυγικού συνοικισμού.Παρά τις αντιξοότητες, οι πρόσφυγες
επέδειξαν απαράμιλλη συλλογική οργάνωση, συγκροτώντας επιτροπές που μερίμνησαν για την οικοδόμηση σχολείου,την ανέγερση ναού, την υδροδότηση του
χωριού και τη διανομή καλλιεργήσιμων
αγρών. Σημαντική στον αγώνα αυτό ήτανη προσωπική συμμετοχή του Γρηγορίου Λευκόπουλου, ο
οποίος προσέφερε από διάφορες θέσεις υπηρεσίες στη νέα πατρίδα. Επισημαίνεται η
εκλογή του ως Γερουσιαστήςτο 1929και ο θάνατός του, εκτέλεσή
του από τους Βούλγαρους το 1941.
Μέσα από τη συλλογική δράση και την κρατική
συνδρομή, τη συστηματική εργασία και τη σταδιακή αγροτική αποκατάσταση, με τη συνδρομή και της Επιτροπής
Αποκατάστασης προσφύγων (Ε.Α.Π.) αι κρατικών φορέων, οι ξεριζωμένοι πληθυσμοί ύστερα από τιτάνιο
αγώνα κατάφεραν να μετατρέψουν έναν ανθυγιεινό τόπο σε έναν οργανωμένο και ακμάζοντα
οικισμό. Περιγράφεται η επιτυχής προσπάθεια ανασυγκρότησης της κοινότητας
στον Μαυρότοπο
Δράμας, όπου οι πρόσφυγες
μετέφεραν τις παραδόσεις και το συλλογικό τους πνεύμα.
Το αρχείο λειτουργεί ως πολύτιμη μαρτυρία,
διασώζοντας τη συλλογική μνήμη και την πολιτιστική κληρονομιά ενός ελληνισμού
που ξεριζώθηκε βίαια, αποδίδοντας έναν φόρο τιμής στην
ανθεκτικότητα και το δημιουργικό πνεύμα του προσφυγικού ελληνισμού.
Φίλες και φίλοι, αναλογιζόμενη το
μέγεθος της Γενοκτονίας, στο νου μου έρχεται συχνά η φράση του μεγάλου μας Νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη:«Ένα
παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μου». Μορφές που αμφιταλαντεύτηκαν ανάμεσα στο φως της
πατρίδας και στο σκοτάδι του ξεριζωμού και της εξοικεσίας από τις πατρογονικές
εστίες. Άνθρωποι που στροβιλίστηκαν, όπως ο ακροβάτης, που βάδισαν στις ρωγμές της
χαμένης τους πατρίδας μέσα στον ιστορικό ρου, που διέσχισαν ακόμα και κόντρα στον άνεμο τα
κύματα της θάλασσας από τη μια στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, τραγικά θύματα της
ίδιας της Ιστορίας. Άνθρωποι που βάδισαν το πεισματικά αγέρωχο μονοπάτι της
ζωής, που αντιπάλευσαν το σκοτάδι για το φως σε πορείες ζωής και θανάτου, σημαδεμένοι
με σταυρούς ορατούς και αόρατους, άνθρωποι που κράτησαν τα σκήπτρα της σιωπής,
κομπάρσοι της ζωής, θεατές σε αναμονή ζωής υπήρξαν οι πρόγονοί μας.
Με τα άνθη της ψυχής τους έχτισαν σχολεία και εκκλησίες, όπου και αν
βρέθηκαν. Η ζωή τους ήταν μια ταλάντευση επάνω σε επικίνδυνο εκκρεμές, και ίσως
ποτέ να μην έφτασαν στην Ιθάκη που έχασαν, την αγιασμένη Μαυροθάλασσα του άρχοντα
Αχιλλέα Βασιλειάδη, αλλά επέδειξαν
κατάφαση στη ζωή και αυτό, ακόμα και μετά το ρούχο της ανείπωτης θλίψης, είναι
μεγάλη νίκη! Οι ψυχές τους ευωδιάζουν! Ψυχές ανθρώπων που ζωγράφισαν ελπίδες στο
μέλλον των παιδιών τους.
Εμείς οι απόγονοί τους ας έχουμε
σαν φυλαχτό τη μεγάλη παρακαταθήκη που εκείνοι μας κληροδότησαν, την παράδοσή
μας, μια όαση με πνευματικότητα, που μας καθοδηγεί στο επέκεινα της γνώσης και
του ονείρου.
Παραφράζοντας τον Καβάφη στο ποίημα
«Σατραπεία» κλείνοντας, θα έλεγα ότι η παράδοση είναι ανεκτίμητο νόμισμα, για να το βάζουμε στην
άκρη για ώρες δύσκολες ως καταφύγιο στη σύγχρονη καταιγίδα. Είναι ο ομφάλιος
λώρος που μας κρατά νοερά και άρρηκτα δεμένους με το λίκνο μας, τον αγαπημένο
μας Πόντο, το άγιο δισκοπότηρο με το οποίο κοινωνούμε όλα εκείνα ( και είναι
πολλά) που μας ενώνουν. Γιατί, Πατρίδα είναι εκεί που ανθεί η μνήμη!
Από τα βράδια της συγγραφής ου
βιβλίου, που νοερά «πετούσα» πάνω από τη
Ίμερα η ψυχή μου λικνίζεται στα κύματα της Μαύρης Θάλασσας. Γιατί για μένα,
Πατρίδα είναι εκεί που απλώνει
ρίζες η καρδιά!
Σας ευχαριστώ πολύ!
Τέλος τον λόγο πήρε ο καθηγητής Αιματολογίας–Παιδοογκολογίας του ΑΧΕΠΑ, κ. Εμμανουήλ Χατζηπαντελής
Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με έναν ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά μουσικό επίλογο, με τραγούδια του Αχιλλέα:
στη λύρα ο Γιάννης Σανίδης,
στο τραγούδι ο Στέλιος Ζημπιλιάδης
και στο νταούλι ο Δημήτρης Τόλιος.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες απευθύνονται στον κόσμο που ανταποκρίθηκε θερμά στην αγορά του βιβλίου, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ενίσχυση του σπουδαίου έργου που επιτελεί η Παιδοογκολογική Κλινική του ΑΧΕΠΑ, προσφέροντας έστω και μια μικρή αλλά πολύτιμη «ανάσα» ζωής.
Σημείωση:
Όσοι ενδιαφέρονται να προμηθευτούν το βιβλίο μπορούν να επικοινωνούν ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ ΜΕΝΕΜΕΝΗΣ 'ΚΑΙΣΤΡΙ'
ΚΙνηματογράφηση φωτογραφίες: XPER MEDIA | Παναγιώτης Περπερίδης για το PONTOS WEB TV | Μια προσφορά στην μνήμη του ΑΧΙΛΛΕΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ για όλα όσα πρόσφερε στον ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.
Σήμερα 15 Αυγουστου,ημέρα της Παναγίας... έχουμε τη χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσουμε μια ξεχωριστή πρωτοβουλία, μια φωνή που ενώνει τον Πόντο με τον σύγχρονο κόσμο.
Σας καλωσορίζουμε στο Pontos Web TV – το 1ο Ποντιακό Διαδικτυακό Κανάλι, που γεννήθηκε από την ανάγκη διατήρησης, προώθησης και αναγέννησης της πλούσιας ποντιακής μας κληρονομιάς.
Το Pontos Web TV δεν είναι απλώς ένα ακόμα ψηφιακό μέσο.
Είναι ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, μια γέφυρα μεταξύ των Ποντίων σε όλο τον κόσμο, ένας χώρος έκφρασης, ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και διαλόγου.
Εδώ, ο πολιτισμός, η ιστορία, η μουσική, η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα του Πόντου βρίσκουν ξανά τη θέση που τους αξίζει – στο επίκεντρο.
Από συνεντεύξεις με προσωπικότητες του Ποντιακού Ελληνισμού και ντοκιμαντέρ για την ιστορική διαδρομή του Πόντου, μέχρι εκπομπές για τη γαστρονομία, τη λαογραφία και τη νεολαία, το Pontos Web TV μεταδίδει καθημερινά την ψυχή του Πόντου – με πάθος, σεβασμό και αγάπη.
Ο Στόχος μας είναι:
1. Να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη και τον πολιτισμό των προγόνων μας.
2. Να φέρουμε κοντά τις νέες γενιές Ποντίων με τις ρίζες τους.
3. Να ενώσουμε τους Ποντίους παγκοσμίως μέσα από ένα σύγχρονο και προσβάσιμο μέσο.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει, το Pontos Web TV επιλέγει να σταθεί σταθερά στις αξίες και τις παραδόσεις του Ποντιακού Ελληνισμού, κοιτώντας όμως μπροστά, με δημιουργικότητα και όραμα.
Εσείς είστε η δύναμή μας.
Σας καλούμε να γίνετε μέρος αυτής της προσπάθειας – ως θεατές, υποστηρικτές, συνεργάτες.
Μαζί, μπορούμε να κρατήσουμε τον Πόντο ζωντανό, δυνατό, παγκόσμιο.
Γιατί ο Πόντος δεν ξεχνιέται.
Ο Πόντος ζει.
Και μέσα από το Pontos Web TV, μιλά ξανά στον κόσμο.
.png)
